Wpuść MIŁOŚĆ

Przyszła, stanęła blada i pyta Cię wzrokiem,
Wpuścisz mnie do domu, bo przemokłam cała,
Otwierasz drzwi, weszła i stanęła bokiem,
Patrzysz , taka mała i dlaczego taka biała?
Widzisz jak z jej oczu spłynęły dwie łzy,
Długie czarne włosy okryły ramiona,
Powodem jej smutku, jesteś właśnie Ty,
To właśnie przez Ciebie , płynie ta łza słona.
Do niedawna była radosną dziewczyną,
Jeszcze w smutnej twarzy widać dawne piękno,
Mogła być dla Ciebie właśnie tą jedyną
Smutek pozostawił jednak swoje piętno.
Stres, wrażliwe serce ,też wciąż jej rujnuje,
Jest taka niewinna, stąd jej biała szata,
Ona w wyobraźni, wciąż Ciebie maluje,
Stoi bardzo skromna, choć wiesz jest bogata,
Wszystkich onieśmiela biel skromnej sukienki
Na stopach ma również białe pantofelki,
A oczy jej błyszczą jak mełej dziewczynki,
Na palcu pierścionek z bursztynem niewielkim.
Mówisz , usiądź nie stój, tak jesteś zmęczona,
Napij się herbaty, proszę śliczna moja,
Patrzy tak na Ciebie jak Twa narzeczona,
Też słyszysz jej myśli, ja mogłam być Twoja.
Pytasz ją, kim jesteś najpiękniejsza moja?
Patrzy prosto w oczy aż Cię dreszcz przechodzi
Tak mój ukochany , jestem MIŁOŚĆ Twoja,
Lecz ja widzę miły, to Cię nie obchodzi.
Odejdę na zawsze i nigdy nie wrócę,
Miłość niepotrzebnie do serca Ci puka,
Ja z tego powodu dziś bardzo się smucę,
Odnajdę dziś kogoś, kto dawno mnie szuka.