Wybaczenie

Panie! To Ty   jesteś zawsze przy mnie blisko,
Co czuje me serce, Ty najlepiej wiesz,
Za Twą miłość Panie, oddałabym wszystko,
Daję Ci mą duszę. Czy ją Panie chcesz?

Nie jest taka czysta, jakbyś Panie chciał,
Zbrudziły ją bardzo wszystkie grzechy moje ,
Tyś mi na ratunek pomocną dłoń dał,
Moim życiem, pragnę leczyć rany Twoje.

Miłując bliźniego, część Twych ran uleczę,
By uleczyć wszystkie, życia jest za mało,
Mówisz ,ja miłuję Ciebie mój człowiecze,
Zadbaj o swą duszę o serce i ciało.

Wciąż mnie upominasz, zło, złem nazywając,
I zawsze wybaczasz wszystkie błędne czyny,
A wraz z wybaczeniem, nową szansę dając,
Mówisz, idź i nie grzesz, odpuszczam Ci winy.

Przebudzenie

Spadają z nieba krążki śniegu białe,
Raz szybciej, raz wolniej, to jak wiatr zawieje,
Okryte są puchem drzewa, domy całe,
A w oknie dziecina do płatków się śmieje.

Ciężko się poruszać w śniegu po kolana,
Z przyjacielem jednak, na spacer wyjść trzeba,
Rano odśnieżona ścieżka, znów jest zasypana,
Bo śnieżynki białe, padają wciąż z nieba.

Znów drogowców zima w lutym zaskoczyła,
Ale serce rośnie bo dzień coraz dłuższy,
Jedną myśl mam w głowie – zima się skończyła!
Już nie zmarzną nogi, ni ręce ni uszy.

Pragnę słońca, ciepła i zieleni w koło,
I kwiatów, zwiastunów najpiękniejszej pory,
Chcę cię witać wiosno, barwną i wesołą,
Do pięknej miłości, kto żyw, wiosną skory.

Spoglądam wciąż w niebo, wypatrując słońca,
Pragnę by mnie budził jego promień złoty,
Niech się w sercu zrodzi znów miłość gorąca,
I połączy dusze jak  warkocza sploty.

Zwrotki – psotki

Pisać jak Szymborska, cóż, każdy by chciał,
I słowa układać w wiersza piękne brzmienie,
Lecz ten wielki talent Bóg Wisławie dał,
A ja ciągle czekam na takie natchnienie.
Chciałabym tak pięknie móc słowem malować,
Patrzeć tak jak Ona, na żuczka, biedronkę,
Jak grafik ołówkiem, świat wierszem szkicować.
Bawić się słowami, jak motyle słonkiem.
Widzieć tyle piękna w stokrotce czy trawce,
Z humorem przyjmować dolegliwość wieku,
I zdrzemnąć się siedząc w ogrodzie na ławce,
By usłyszeć ciche “obudź się człowieku”.
Świat na ciebie czeka, łąki, lasy, pola,
Musisz być w tym świecie, z bliska go oglądać,
Bowiem być, to wszystkich żywych istot dola,
Spróbuj życie pisać, czegoż jeszcze żądać?

,

Dla Mistrzyni słowa

Słowa gdzieś głęboko na zawsze ugrzęzły,
Odeszła tak cicho jak w świt noc odchodzi,
Słów tych nie wypowie, co w gardle uwięzły,
Twarz wciąż  uśmiechnięta w Jej wierszach się rodzi.
Musi nam wystarczyć to co napisane,
By zobaczyć piękno przyrody, miłości,
Zatapiamy myśli w słowa nam już dane,
A  ciepła Jej postać, znów w mym domu gości.
Płyną słowa, płyną jak wartkie potoki,
Serca dotykają,  jak skrzydłem anioła,
Przed oczyma staje świat piękny, szeroki,
A w duszy na skrzypkach gra nutka wesoła.
Stoją obok siebie dziś smutek i radość,
Smutek- bo tak piękna poezja zamilkła,
A piękna, cóż począć, nigdy nam jest dość,
Więc czytam, by nigdy z myśli mych nie znikła.
Czytam, a Jej  słowa  obrazy malują
Piękne, i smutne a czasem zabawne,
Ciekawe, jak inni tę poezję czują,
Wiersze tej Mistrzyni, jak motyle barwne.
A każdy wiersz  inny jak pąk w kwiat się zmienia,
To cieszy, to smuci, to serdecznie bawi,
Każdy z nich zostawia w myślach smużkę cienia,
Potrafi jak miłość ślad w sercu zostawić.
Bawiłaś się  słowem jak dziecko zabawką,
Tak lekko spod pióra strofy w wiersz składałaś,
Do życia Twe wiersze są wspaniałą wstawką,
Dzięki, że tak piękną poezję nam dałaś.