Któż to taki?

Przyszła kolorowa  z rozwianymi włosy,
Uśmiech rozdawała jak słodkie bułeczki,
W warkocze wplatała traw kwitnące  kłosy,
Kąpała promienie w wodach rwącej rzeczki.

Dotykała pąków kwiatów rączką małą,
Ptakom wygładzała piórka kolorowe,
Kwieciem barwnym ustroiła łąkę całą,
Rumieńce dzieciakom malowała zdrowe.

I każdego ranka, rosę kładła w trawie,
W brylanty stroiła każdą pajęczynę,
Rzęsą  zaścieliła kaczkom wodę w stawie,
Słońce  ją ubrało jak piękną dziewczynę.

Krokusy , śnieżyczki ma w warkocze wpięte,
Suknia z mgły porannej, zdobiona w sasanki,
W wianek z polnych kwiatów wplecioną ma miętę,
Pantofelki z bratków czas ma dla wybranki.

Podziwia ja każdy, z ukłonem przyjmuje,
Jest, piękna, szczęśliwa i taka radosna,
W najpiękniejsze barwy idąc, świat maluje,
Pytasz któż to taki, mój miły to WIOSNA!

Tak oczekiwana

Przyszłaś jak zawsze piękna,  słońcem rozjaśniona,
Taka rozśpiewana ,  choć w sukni bez kwiatków,
Jesteś jak ta bajka przez dziecko wyśniona,
Niedługo ubarwisz klomby kwieciem bratków.

Już kos znosi suche źdźbła traw gniazdo swe  buduje,
Wróble w żywopłotach ćwierkają radośnie,
Słonko na  mych licach piegi znów  maluje,
Wszyscy na spotkanie wyszli pięknej wiośnie.

Wokoło rozbrzmiewa  dzieci  śmiech radosny,
Idziemy szczęśliwi na spacer do lasu,
Może dziś znajdziemy pierwsze ślady wiosny?
Nie marnujmy zatem ani chwili czasu.

Nie można przegapić przyjścia wiosny z łąki,
Przyroda ją wita ptaków dźwięcznym  śpiewem
Przebiśniegi skromnie rozwijają pąki,
Zima już odeszła z niesmakiem i gniewem.

Rano w okno  wpada złoty słońca promień,
A niebo błękitem jasnym cieszy oczy,
Już słonecznym świtem wstaje każdy dzień,
A szczęśliwe serce z piersi chce wyskoczyć.

Nie odchodź już piękna, długo Cię nie było,
I rozłóż  w ogrodach najpiękniejsze kwiaty,
Bo to tylko  z Tobą dni mijają miło,
Z wiosną  każdy dzień  jest lepszy,   bogaty.

Zimowy pejzaż

Idziesz leśnym duktem mróz szczypie Ci twarz,
Niesiesz dla wiewiórek owoce leszczyny,
Dla Kubusia dzika, też żołędzie  masz,
Las dla zwierząt zimą taki niegościnny.
Spójrz w głębokim śniegu płowa łania stoi,
Zobaczyła Ciebie, ale nie ucieka,
Głodne zwierzę w lesie ludzi  się nie boi,
Patrzy co przyniosłeś i cierpliwie czeka.
Wyjmujesz z plecaka marchewki soczyste,
Kładziesz je na ścieżce i zapraszasz łanię,
A nad nami niebo takie jasne, czyste,
Tak mój drogi marchewki, smakowite danie.
Masz orzechy w dłoni bo widzisz wiewiórkę,
Kucnąłeś i czekasz aż przyjdzie do ręki,
Podziwiasz jej piękną jasną rudą skórkę,
Obok ścieżką  przeszły trzy młode sarenki.
Leśną ciszę przerwał głuchy stuk dzięcioła,
Płoche jemiołuszki uciekły w głąb lasu,
Gdzieś głęboko w lesie puszczyk cicho woła,
Na powrót przed zmrokiem mało mamy czasu.
Wracajmy do domu powoli kochanie,
Czeka na nas pyszna herbatka gorąca,
A do niej mój miły  owocowe danie,
Spójrz tam na skraj lasu,  piękny zachód słońca.

Biała dama

Biały puch dziś okrył wszystko dookoła,
Lecą z nieba śnieżne piękne  gwiazdki małe,
Przyszłam do Was mili z śniegiem, zima woła,
Dumnie stoją świerki w białych czapach całe.

Już  niedługo Święta najpiękniejszy czas,
I choinka  stanie w pokoju gościnnym,
Na te piękne chwile , czeka każdy z nas,
Gdy dom się wypełni znów śmiechem dziecinnym.

Gdy w swe ciepłe dłonie Ty opłatek weźmiesz,
Życzenia wprost z serca  płynące  wyszepczesz
I kochaj mnie zawsze, tak cichutko powiesz,
A ja moja droga, dam Ci to, co zechcesz.

Chcę przeżywać z Tobą wszystkie pory roku,
Piękną wiosnę, lato jesień, zimę białą,
Chcę w Twych planach życia dotrzymać Ci kroku,
I radosną zawsze widzieć Ciebie całą.

Chodź miła, na spacer do lasu pójdziemy,
By w ciszy usłyszeć Twego serca bicie,
Przy paśniku łaniom zdjęć kilka zrobimy,
Chcę zatrzymać w kadrze, zimą leśne życie.

A zima cichutko puchem ziemię kryje,
I w białe kożuszki  ustroiła  drzewa,
To co dziś zasnęło, wraz z wiosną ożyje,
Jak skowronek  latem w sercu znów zaśpiewa.

Gdy zamykam oczy

Złoty promień słońca na poduszkę padł,
Wiatr leciutko strąca z drzew ostatnie liście,
Na daszku przy oknie drozd cichutko siadł,
Dojrzałych winogron przyniosłeś mi kiście.

Złocista jesieni, piękne niesiesz dni,
Słońce tak nie grzeje ale jasno świeci,
Spójrz jak rudy kasztan w złotym słońcu lśni,
Żołędzie, kasztany znów zbierają dzieci.

Zaniosą je wszystkie z leśniczym do lasu,
By pomóc zwierzętom przetrwać mroźną zimę,
Choć dzieci gromadka, nie robią hałasu,
Wiedzą to od dawna, on płoszy zwierzynę.

A miło jest zimą w lesie na spacerze,
Spotkać płowe sarny, muflony czy łanie,
Lub też inne dzikie ale piękne zwierzę,
A kasztan dla dzika, to najlepsze danie.

Już w ogrodzie cisza, ptaszki nie śpiewają,
I pszczoły się zbiły w ciasny kłąb zimowy,
Motyle zasnęły, dom w altance mają,
Poranek w ogrodzie taki rześki, zdrowy.

Żurawie, bociany, gęsi, odleciały,
Zostały, wróbelki, sikorki i kosy,
Kocham cię ogrodzie, tyś mój światek mały,
Wiatr leciutko plącze moje czarne włosy.

Siedzę na ławeczce i patrzę przed siebie,
Gdy zamykam oczy czuję się jak w raju,
Jak dobrze przytulić się miły do Ciebie,
I myśleć o pięknym kolorowym maju.

 

Czar jesieni

Płyną po niebie barwne latawce,
A słońce skrzy się w rozwianych włosach,
Wiatr zdmuchnął z łąki ostatnie dmuchawce,
Niesie je w zboża o złotych kłosach,
Chmury na błękicie jak białe żaglowce,
Spójrz jak pod stopami tańczą złote liście,
Wysoko szybują przepięknie latawce,
A w sadzie dojrzały już winogron kiście.
Spójrz w górze nad nami szybują pustułki,
Zoczyły norniczkę co swej norki szuka,
Gdzieś głęboko w lesie słychać głos kukułki,
Wturuje jej dzięcioł co o drzewo stuka.
Idziemy wtuleni a wiatr plącze włosy,
Rozwiał kukurydzy rdzawe pióropusze,
Słońce wyzłociło zbóż chlebowych kłosy,
Za to całe piękno,chętnie oddam duszę.

Tak pachniesz pięknie

Jesteś wszędzie słodka, piękna Pani,
W lesie, sadzie, ogrodzie na łące,
Przyniosłaś dary smukłej płowej łani,
I radość mym oczom – barw tysiące.
Słońca promienie tańczą radośnie,
Liście barwne cicho  szumią pod stopami,
Swoim czarem Ty nie ustępujesz wiośnie,
Lasy tak przepięknie pachną już grzybami.
W sadach dojrzewają złote  gruszki, jabłka,
Pachną antonówki i słodkie kosztele,
Zerwane wprost z drzewa, to dopiero gratka,
Zapachów jesieni przyniosłaś nam wiele.
Na grządkach marchewka, pietruszka, buraczki,
Cieszą oczy, duszę, takie piękne plony,
Na krzewach dojrzały maleńkie śliweczki,
Tam bogate w strąki, fasolki zagony.
Na klombach bukiety barwne rozłożyłaś,
Pachną tak rozkosznie Twoje piękne kwiaty,
Płatkom dalii wszystkie barwy dałaś,
Klomb różany w upojne zapachy bogaty.
Kielichy gladioli śmieją się do Ciebie,
Tak barwne jak tylko gladiole być mogą,
Dałeś mi stokrotkę tuląc mnie do siebie,
Czuję się że jestem kochaną osobą.
Bądź jak długo zechcesz tutaj razem z nami,
Lubię gdy poranek słońcem się zaczyna,
Ciesz nas zapachami kwiatów i barwami,
Bo na długo znikniesz , gdy nastanie zima.

Jesień

Idzie przez parki, lasy , pola , łąki
Z liści kolorowych ma wianek na włosach,
Z kasztanów korale  i broszkę z biedronki,
Złote ziarno na chleb umieściła w kłosach.
Suknia jej utkana z cienkiej pajęczyny,
płatków dalii, lilii, kolorowych wrzosów,
To dla niej czas- krawiec uszył strój jedyny,
Rankiem, z mgły woalkę przypiął jej do włosów.
Niesie kosze śliwek, soczystych jabłuszek,
Każe rosnąć grzybom, dojrzewać jeżynom,
Odwiedza też sady pełne słodkich gruszek,
Wiatr zaplata włosy figlarnie dziewczynom.
Wszystkie barwy świata jesień nam przynosi,
Bogactwo w ogrodach , w lasach i na polach,
Jedzcie więc na zdrowie wszystkich pięknie prosi,
Niech Wam nie zabraknie niczego na stołach.
Jak Ciebie nie kochać prześliczna jesieni,
Tyle dajesz w darze zdrowia i radości,
I jak pory roku, nas też czas odmieni,
Jesień w kwiatach lilii miło w domu  gości.

Kwiaty jesieni

Pochylają główki dalie purpurowe, białe, złote,
Herbaciane róże  rozchylają delikatnie pąki,
A żółte nasturcje pną się na wysoki płotek,
Masz dla mnie bukiecik dzwonków prosto z łąki.
Astry kolorami cieszą teraz  nasze oczy,
Gdzieś  daleko w trawie słychać świerszczy granie,
Na białą stokrotkę konik polny skoczył,
A soczystą trawę skubią płowe łanie,
Złote słoneczniki wciąż  patrzą za słońcem,
Gladiole w kolorach  prześcignęły astry,
Dni choć coraz krótsze są jeszcze gorące,
W ulach płynne złoto, pełne miodu plastry.
Michałki liliowe, niebieskie i białe,
I lilie złotogłów ozdobą rabatki,
Zimowitów dzwonki chylą główki całe,
Och złota jesieni, piękne Twoje kwiatki.

Piękna złota

Idzie niesiona na skrzydłach świerszczy,
Barwna, pachnąca daliami i wrzosem,
Każdego dnia jej uśmiech  weselszy,
Maluje nam już pola złotym kłosem.
A liście drzew też złocą się, czerwienią,
I barwnym dywanem spadają pod stopy,
Te piękne kolory  przychodzą z jesienią,
Nic nie zapowiada szarugi, ni słoty.
Borowik spod liści wygląda nieśmiało,
Podgrzybek, zajączek o i złota kurka,
Jesień swoich skarbów ma dla nas nie mało,
Spójrz w złocistą trawę zajączek dał nurka.
Pajączek się trudzi przy kolejnej sieci,
Chłód poranka rozpiął na niej krople rosy,
On cierpliwie czeka co w pułapkę wleci?
A wiatr wpina liście w moje czarne włosy.
Las cichutko szumi , dzięcioł w drzewo stuka,
Liście tak szeleszczą pod mymi stopami,
Gdzieś daleko w lesie kukułeczka kuka,
Ty słodkie jeżyny dajesz mi ustami.
Niech ten spacer lasem długo jeszcze trwa,
Niech oczy nasycę barwami jesieni,
Zanim przyjdzie, mroźna, ciężka zima zła,
Chodźmy przez las miły razem przytuleni.